Zawirowania czy mania? RymBlog Agnieszka Katarzyna Sawicka COPYWRITER

  Życie gorzkie i niesmaczne  Czasem nudne i dziwaczne  Czasem smutne i okrutne  Bywa też i rezolutne  Nigdy zaś nie jednakowe  Ani tylko kolorowe  Barw przybiera całą gamę W strój ubierasz go jak damę  Czasem białe, czasem czarne  Są i tacy, którym marne Życie bywa też nijakie  Ani takie, ani siakie  Nie spodziewaj się niczego  Wszystko dzieje się bez twego  W nim udziału, obecności Kiedy zło na dobre gości  Są też chwile dobre, miłe  Choć uznane za zawiłe  Warto skupić się na jednej Tej ulotnej, niewybrednej  Mało kto ją widzi z nas W tłumie ludzkich istot mas Można dostrzec tylko wtedy  Kiedy ujrzysz odcień biedy Te wartości nikłe, ciche  Dla bogatych nader liche  Liczy się dobroci gest Bez afiszu świateł fest Czy dostrzeżesz taki moment? Jeśli nie... no comment! A. Sawicka 

Tworzyć lubię o świcie Gdy rymy płyną obficie  I do snów mych wracam W słowa myśli obracam  Dziś śnił mi się obraz szkoły Z perspektywy snu wesoły  Beztroski i całkiem pogodny Uwagi we śnie więc godny A wczoraj ciężka praca Los wytrawnego gracza I zleceń cała gama To wcale nie reklama Sny są warte Twej uwagi  Wiele w nich jest odwagi Którą za dnia miarkujesz Choć bardzo potrzebujesz Śnij jak najdłużej możesz  W życiu sobie pomożesz  By nie wszystko, co wymowne Analizować jako dosłowne  Czasem trzeba odpuścić Sny do życia też wpuścić Bo one mogą Ci pomóc  W decyzji trudnej wspomóc A. Sawicka 

  Święta się zbliżają... Cierpliwość naszą sprawdzają  Czy damy się porwać chwili? Czy duch gwiazdki jeszcze kwili? Czy znów pośpiechu będzie czas By w tej gonitwie wyprzedzić nas? Święta się zbliżają... Kasę nam zabierają  Z ekonomią bytu igrają Nerwami wciąż targają Tradycje zacierają... Choinka dużo kosztuje Cena karpia mocno testuje Czy odporność finansową mamy? Czy w końcu się poddamy? Pośpiech i zakupy Byle trzymało się kupy Byle na pokaz było Byle bez wtopy obyło Byle ciotki były zachwycone  Byle żony nie zmęczone  Byle prezentów bez dna  Byle modne do cna Mało kto już pamięta Po co właściwie są Święta! A. Sawicka 

  Nie dam Ci recepty na kreatywność  Bo to zależy, jaką masz aktywność  Mój umysł od rana produkuje rymy  I dzień cały mogę mówić tylko nimi Lubię kreować świat w ten sposób To możliwe, gdy mam rymów zasób Każdą rzecz i osobę opiszę rymem  A złe emocje puszczę z ich dymem Tworzę dźwięki, obrazy i wyrazy  Które płyną z rymowej oazy Jedno mogę powiedzieć Ci w tajemnicy  Z miliona myśli moich skarbnicy Jeśli nie jesteś obserwatorem sprawnym  Nie będziesz nigdy twórcą wytrawnym! A. Sawicka 

  Ponoć czekają nas mrozy  Rachunków gazu zgrozy  I obfite śnieżyce z zachodu Białych płatków pochodu  Front atosferyczny przybywa  Polskę w bieli przykrywa  Czeka nas zimy czas Ciepłego dnia już pass Ubierz się stosownie  By uniknąć ponownie  Kataru i bólu głowy  Z winy mroźnej alkowy  A. Sawicka  

  Buty zimowe dobre kup Na jakości wysokiej się skup By nie trzeba ich zmieniać co rok I naruszać budżetu krok w krok By środowisku nie zaszkodzić  I nie bać się też zawodzić  Producentów lichych butów Wyzysku pracowitych maluchów  Wybierz mądrze i skutecznie  Wspieraj to, co jest bezpieczne!  A. Sawicka    

  Były czasy, gdy wiersze były modne  Teraz rolki są bardziej wygodne  Byly czasy, gdy rym zamawiano  Teraz o nim niestety zapomniano  Byly czasy, gdy treść wiodła naród  Teraz setki są różnych parad Byly czasy, gdy miłość wierszem szła Teraz nie pyta nikt, czy będziesz ma Były czasy och achów i zachwytu  Teraz bez kasy nie ma już bytu  Byly czasy, gdy tylko on i ja  Teraz wszystko prócz tego trwa  Bo przemija, jak woda w rzece, czas  By utrwalić wspomnienia w nas By docenić, co z nurtem poszło  I dumać,  jak do tego doszło ? A. Sawicka 

  Zastanawiam się, czy warto Czy na ziemi stoję twardo  Czy nie jestem z innej planety Przypisanej do życia poety  Każdy myśli o dobrach trwałych  A ja o sprawach małych  Ulotnych i zalotnych  Nierzadko i pochopnych  Dlatego niewiele mam I jestem tu, a nie tam Nie mam skarbów ani złota  Lecz jest we mnie ochota  By unosić się nad ziemią  By jak nimfa wodna być  I nie martwic się o byt A. Sawicka  

  Napiszę dla ciebie książkę  Owinę w błękitną wstażkę  I dam Ci ją w prezencie  Wyłącznie dla ciebie będzie  Poruszę w niej temat trudny Jak bardzo jesteś obłudny  Jak długo mnie zwodziłeś  W występku swoim tkwiłeś Ja ruszam dziś przed siebie  Chcę żyć jak żyją w niebie  Pisać słowa bez limitu  Rzeźbić zdania z granitu  Bo czuję i myślę więcej  Dostrzegam wszystko prędzej Czy to mój dar, czy wada  O to zawsze jest zwada Terapię słowem chcę prowadzić  Nie trzeba mi w tym wadzić  Jestem dobra w te klocki Zarwę nawet dwie nocki Byle robić to, co chcę  I nie łudzić się, że śnię  A. Sawicka  

  Tworzenie wymaga energii Zawziętości i synergii Nie każdy może tworzyć  Czasami trzeba odłożyć  Marzenia o twórczości Do odległej przyszłości  Ale ja pójdę w zaparte  Bo siły mam harde Nie będę już czekała  I w rutynie trwała  Monotonia mi nie służy  Nie lubię nudnej podróży  Chcę świat cały zwiedzić  Raj na ziemi odwiedzić  Mleko pić z kokosa  I udawać młokosa  A. Sawicka 

  Wrocław wymaga naprawy  Kwiatów, drzew i murawy  By czystsze było powietrze  I liści więcej na wietrze  Wrocław wymaga odnowy  Klasycznych treści budowy  Remontu setek mostów  I miłych naszych postów  Wrocław wymaga pochwały  Od lat jest tak wytrwały  I oczy cieszy zabytkami  Wąskimi, starymi uliczkami  Katedrą gotycką przepiękną I fosą Odry pokrętną Iglicą i Halą Stulecia  Którą znam od małego berbecia  Parkiem Szczytnickim okazałym  Miejscem randek wspanialym Z pergolą tuż obok Zoo Przyjedź i zobacz to! A. Sawicka  

  Czuję się bez wsparcia  Bez opcji łez otarcia  Bez poczucia bezpieczeństwa  Wśród licznego społeczeństwa  I odnoszę wrażenie  Że moje jedynym istnienie  Milczenie mnie otacza  Samotność przytłacza  Dobrze, że to tylko emocje  A nie moje trwanie w nich mocne  One przeminą, jak to w ich modzie  A ja pozostanę już we swobodzie  Bo istotnym jest bardzo  By nie czuć się marną A. Sawicka 

  Ogrom mego życia to ja pomagałam  Angażując się silnie o innych dbałam   Kończyło się, jak zawsze niczym  Dawałam z siebie dużo, przy czym  Gasłam szybko we fleszu reflektorów  Gdy odpaliłam już setki motywatorów  Nie rozumiem, czemu schemat trwa Rośnie w sercu niepokój i obawa ma Czy się nadaję do pracy uczciwej? Czy tylko służę potrzebie mściwej? Czy naprawdę jestem niewidoczna? Jak figura w szachach, ta poboczna  I choć zalewa mój umysł fala rymów  To nie osiągam z niej żadnych prymów  Boję się trochę, co dalej, jak tak będzie  Czy wytrwam w wyścigu tego pędzie? Wielu młodych i zdolnych przybywa  Gdzieś daleko mój sens słowa odpływa  Dobrze, że mam w sobie moc wiary  Że uwielbiam bawić sie w czary  I zawsze nadzieja we mnie płonie  Że nie skończy się to jednak w zakonie  Czy ktoś da mi szansę na tworzenie I uwolni słów miliona brzemię? Chcę pisać i rozwijać się stale Pomimo wieku mojego chwale...

Gepard No to gnamy...sponsor wydawniczy pilnie poszukiwany! Będzie bestseller? Fragment... GEPARD - marzenie o pędzie, czyli jak powstała pierwsza polska najszybsza maszyna lądowa Początek lat 90-tych. Okres transformacji ustrojowej, ale też nadal czas wszędobylskiej szarzyzny życia. Młodość minęła mi w cieniu PRL -u i miliona niespełnionych marzeń. Może dlatego tak mocno czułem potrzebę zmian i uchwycenia tego nikłego światełka nadziei na lepszą przyszłość. Kolorową i nieco weselszą. Polska była jeszcze w głębokich zakamarkach Zachodu, który miałem możliwość poznać. Dlatego wierzyłem, że i u nas zagości wreszcie optymizm i dostępność rynków innych, niż tylko wschodnie. Wolnymi, ociężałymi krokami naród i rodacy podążali ku nowemu, ku nieznanemu. A wiadomym jest, że czynniki te determinują niestety lęk. Ten zaś spowalnia proces zmian i stanowi istny hamulec w podejmowaniu ryzyka. I naprawdę wiele lat musiało minąć, by w świadomości naszej neurony wyjeździły nieznane dotąd w mózgach...

  Posłuchaj Google  To nie zawsze dobre  By ludzi mapować W myślach ich buszować  Czasem trzeba z wyczuciem Lekko sugerować  To się znudzi szybko Gdy będzie zbyt płytko Ciągle jeden wątek  We wtorek, czy piątek  Algorytmy pora zmienić  I nie iść w zaparte  Ludzie różne mają hobby Nie zawsze utarte  A. Sawicka  

Praca rolnika trwa cały rok Zazwyczaj aż po dnia zmrok Warto więc zadbać o luz Zwłaszcza, gdy zetnie mróz I dostarczyć mu rozrywki  Dla śmiechu pożywki  By odnalazł balans w życiu I nie skupiał się na byciu  Nie tylko o zbożu myślał Skład nawozów wymyślał Są też inne tematy miłe  Dla rolnika często zawiłe  Może warto je poruszyć  Błoto z butów wykruszyć  Dać mu chwilę wytchnienia Obowiązków uwolnienia  A. Sawicka  

A ja tworzę i wciąż publikuję Obłudnym treściom oponuję Świat kreuję prawdziwy Bynajmniej urodziwy  I choć nigdy nie kupię dyplomu Czego też nie życzę nikomu Bo, jak wiemy MBA źle się skończyło Wielu z "inteligencji" w fałszu tkwiło Ale czy warto na siłę być mądrym? Robić wrażenie jako sądnym? Życie to szybko zweryfikuje I taki czyn źle potraktuje  Nie mogę pojąć, że moc pieniądza O losie naszym wciąż tak przesądza  I jestem rada, że mną nie rządzi Pojęcia świata mi więc nie zmąci  Jest wielu znanych i zakłamanych W ego swym silnie wyuzdanych Trochę mnie żal za nich bierze  Wciąż tez nie wierzę Że tak mało rozumu mieli A tak dużo osiągnąć chcieli  A. Sawicka  

Dziś oto kończę 50 lat Długości życia szmat  Pół wieku minęło pstryk Co osiągnęłam nie wie nikt Doświadczeń wiele cennych  Wydarzeń sporo dennych  Ludzi złych i dobrych  Parę chwil oczu mokrych Pamięć ulotna jednak bywa Więc złych wspomnień ubywa To i dobrze, bo sensu brak Wracać do traum niczym wrak Ile jeszcze? To już w rękach losu Ja pragnę tylko kwiatu lotosu By we włosy wpiąć na plaży Spełnić to, o czym serce marzy Życie spokojne, lecz i upojne  Życie szczęśliwe, nie pamiętliwe  Życie dostatnie, byle nie na dnie  Życie radosne, czujące wiosnę  Nie ważne, ile lat kończysz teraz Jak podle w życiu czułeś się nieraz  Jesteś wartością i unikatem  Pochwal się życia certyfikatem  A. Sawicka