Refleksja tworzenia

 

Ogrom mego życia to ja pomagałam 

Angażując się silnie o innych dbałam  

Kończyło się, jak zawsze niczym 

Dawałam z siebie dużo, przy czym 

Gasłam szybko we fleszu reflektorów 

Gdy odpaliłam już setki motywatorów 

Nie rozumiem, czemu schemat trwa

Rośnie w sercu niepokój i obawa ma

Czy się nadaję do pracy uczciwej?

Czy tylko służę potrzebie mściwej?

Czy naprawdę jestem niewidoczna?

Jak figura w szachach, ta poboczna 

I choć zalewa mój umysł fala rymów 

To nie osiągam z niej żadnych prymów 

Boję się trochę, co dalej, jak tak będzie 

Czy wytrwam w wyścigu tego pędzie?

Wielu młodych i zdolnych przybywa 

Gdzieś daleko mój sens słowa odpływa 

Dobrze, że mam w sobie moc wiary 

Że uwielbiam bawić sie w czary 

I zawsze nadzieja we mnie płonie 

Że nie skończy się to jednak w zakonie 

Czy ktoś da mi szansę na tworzenie

I uwolni słów miliona brzemię?

Chcę pisać i rozwijać się stale

Pomimo wieku mojego chwale

To on stanowi barierę sztywną

By pokazać, że jestem kreatywną?

A. Sawicka