Rana odrzucenia

 

Rana odrzucenia kole 

Od urodzenia i w szkole

Wcale się nie goi

Czasem nawet dwoi

Rana porzucenia kłuje

Gdy nikt cię nie miłuje

Musisz siebie pokochać

Żeby więcej nie szlochać

Pogodzić się z faktem

Że jestes już taktem

Gdy muzyka się wycisza

Niepotrzebna twoja nisza

Zrozum, że Ty dla siebie

Masz żyć, jak w niebie

Nie patrzeć na to, co było

Nie liczyć, ile ubyło

Tyś wartością niezmienną

Choć bywasz bezimienną 

Dla siebie jednak ważny

Bądź więc bardzo uważny

Nie trać czasu na innych 

Nie szukaj wciąż winnych

Ludzie mało uczuć mają

W związki dziwne się wikłają 

Nie umieją żyć, gdy jest źle 

Uciekają prędko, byle gdzie 

Ponazywaj dziś swe emocje 

Zacznij mówić, jak są mocne 

Bo, gdy nie znasz ich wcale

To los marnym na szeroką skalę 

Czas zakończyć tę historię 

Uznać ją już za teorię

Do praktyki pora ruszyć 

W sercu żale liczne skruszyć 

Tak, by ranę odrzucenia 

Wygnać w sferę zapomnienia

Nic na siłę nie zbudujesz

Tylko siebie wciąż rujnujesz

Więc pamiętaj, proszę teraz

Jesteś ważny i to nie raz

Tylko zawsze będziesz taki

Poznasz życia inne smaki

Więc dlaczego brak paliwa?

Czemu dusza nieszczęśliwa?

Czyżbyś innym już je rozdał?

W samotności swej pozostal?

Teraz siebie czas już poić!

Odrzuconą ranę koić!

I naprawdę wierzyć w to

Że cię wspomni jeszcze kto!

A. Sawicka